Czcionka:

A+
A-

Kontrast:

Wskazówki na okres edukacji domowej

Wskazówki dla rodziców, jak zorganizować dzieciom warunki do nauki w domu i jak je wspierać w edukacji domowej

 

Drodzy Rodzice,

Pandemia koronawirusa sprawiła, że zmienił się gwałtownie i radykalnie nasz świat. Wymusza to na nas konieczność dostosowania się do warunków obecnej rzeczywistości. Zmiany dotyczą nas wszystkich – zarówno osób dorosłych, jak i dzieci. Im – z racji wieku i mniejszej dojrzałości psychicznej - może być trudniej nauczyć się nowego sposobu funkcjonowania w obecnych realiach. Ich codzienna rutyna, związana z uczęszczaniem do szkoły i pełnieniem obowiązków uczniowskich w dotychczasowy i dobrze im znany sposób – uległa całkowitej zmianie. Mogą też doświadczać lęku, niepewności i zagubienia, jeśli zmiany dotknęły najbliższych członków rodziny, np. sytuacji zawodowej któregoś z rodziców lub jeśli docierają do nich jakieś niepokojące informacje. Być może, niektóre cieszą się, że nie trzeba chodzić do szkoły i tyle nowych rzeczy dzieje się wokół nich…

Dzieci są różne i mogą w zróżnicowany sposób reagować na obecną sytuację, ale niezależnie od tych wszystkich emocji, które mogą być ich udziałem, obowiązkiem osób dorosłych jest zapewnienie im spokoju, poczucia bezpieczeństwa i maksymalnej stabilizacji. W związku z tym szkoła wprowadza nauczanie zdalne, które ma obecnie wymiar masowej edukacji domowej. Wymaga to od wszystkich nauczycieli dużego wysiłku, aby tak przeorganizować proces kształcenia, wykorzystując współczesne media, by uczniowie mogli kontynuować swoją naukę – w warunkach domowych. Natomiast na Państwa barki spadła odpowiedzialność za jej współorganizację i przebieg.

Ze względu na to, że niektórzy z Państwa mogą również odczuwać szereg trudności, związanych być może ze swoją aktualną sytuacją osobistą, zawodową lub rodzinną i koniecznością zapewnienia swoim dzieciom nie tylko opieki, ale także warunków do edukacji domowej, poniżej zamieszczam kilka wskazówek;

1. Zadbajmy o poczucie bezpieczeństwa i adekwatny do obecnych warunków - komfort życia nasz i naszych dzieci:

* Przestrzegajmy wszystkich zaleceń sanitarnych i prowadźmy higieniczny tryb życia, unikając sytuacji, sprzyjających zakażeniu się niebezpiecznym patogenem; Uczmy dzieci zdrowych nawyków, bądźmy wzorem do naśladowania. Pokażmy, jak myć ręce, jak zasłaniać usta, jak dbać o wypoczynek, odpowiedni sen i dobry nastrój. Rozmawiajmy o tym, co trudne, o zagrożeniach i jak należy racjonalnie na nie reagować;

* Dbajmy o zaspokojenie potrzeb psychiczno – emocjonalnych naszych dzieci (i własnych); Bądźmy otwarci na kontakt z nimi, na rozmowę, zabawę i wspólne spędzanie czasu. Obserwujmy je, by lepiej poznać ich potrzeby i właściwie na nie reagować. Wykorzystajmy ten czas, w którym ograniczona jest nasza aktywność zewnętrzna, do tego, by pogłębiać, a czasem także poprawiać - wzajemne relacje. Pamiętajmy także o tym, by stabilizować własne nastroje i atmosferę w domu, ponieważ emocje dorosłych udzielają się także dzieciom. Bądźmy pod tym względem również pozytywnym przykładem – reagowania w sposób spokojny, rzeczowy, opanowany i rozważny. Dbajmy o to, by nie epatować dzieci własnymi lękami, stresem, niepokojem. Zwróćmy także uwagę na treści medialne, z którymi mają one kontakt – czy nie są one zbyt obciążające dla ich jeszcze niedojrzałej psychiki. Z dziećmi należy rozmawiać o rzeczywistości, ale w sposób adekwatny do ich wieku;

* Racjonalizujmy tryb życia naszych dzieci, naszej rodziny i nasz własny, wprowadzając do niego pewien ład i porządek oraz przewidywalność – w takim zakresie, na jaki mamy wpływ. Jest to bardzo istotne dla zachowania i budowania poczucia bezpieczeństwa. Przemyślmy rozkład dnia i harmonogram codziennych zadań. Jeśli trzeba, wprowadźmy nowe rodzinne obyczaje i rytuały, które będą – w obecnej sytuacji - normalizować życie całej rodziny, a szczególnie dzieci. Poświęćmy im jak najwięcej czasu, towarzysząc nie tylko w procesie zdalnej edukacji, ale także tworząc inne okazje do bycia razem. Może to być, przykładowo, wspólne przygotowywanie zdrowych posiłków, wspólne czytanie książek, gry planszowe, różne wspólne zabawy i formy rekreacji, także wspólnie wykonywane jakieś prace domowe, czy rozmowy na interesujące dzieci tematy. Pamiętajmy, że nawet drobne zajęcia, wykonywane razem, zmniejszają poczucie bezradności naszej i naszych dzieci. Jest to dla nich szczególnie ważne, bo nie tylko pozwala zaspokoić ich potrzeby emocjonalne, ale także pogłębia więź z rodzicami, która jest istotnym czynnikiem rozwojowym i wsparciem psychicznym;

2. Pomóżmy dzieciom realizować ich edukację domową:

* Zadbajmy o właściwą organizację dnia dziecka, w którym znajdzie się czas na systematyczną codzienną naukę i wykonywanie zadań zalecanych przez nauczycieli; Najlepiej, żeby były to stałe pory dnia, kiedy dziecko będzie wyspane, wypoczęte i niezaangażowane w inne czynności; Planując pracę edukacyjną na każdy dzień, uwzględniajmy opracowany przez szkołę plan przedmiotów i wysyłanych zadań. Czas przeznaczony na ich wykonanie będzie zróżnicowany w zależności od poziomu nauczania, stopnia trudności i kompetencji dziecka, ale pamiętajmy, aby tak zorganizować dzień, by oprócz nauki, dziecko miało także czas na odpoczynek, zabawę i rekreację, rozwijanie zainteresowań oraz na obowiązki domowe.

* Monitorujmy pracę dzieci i wspierajmy je w taki sposób i w takim zakresie, jaki jest im potrzebny – w zależności od wieku dziecka, stopnia jego samodzielności i poziomu jego umiejętności szkolnych. Musimy zatem poznać potrzeby i możliwości edukacyjne dziecka. Młodszym i mniej samodzielnym może być potrzebna bardziej bezpośrednia pomoc rodziców w różnego rodzaju czynnościach technicznych i organizacyjnych. W każdym przypadku należy upewnić się, że dziecko wie, co ma zrobić i rozumie polecenie. Nie wyręczajmy dzieci w wykonywaniu ich zadań szkolnych i pozwólmy na samodzielną pracę – nawet jeśli popełnią błędy. Możemy natomiast w przypadku trudności wytłumaczyć, co i w jaki sposób należy zrobić, udzielić instruktażu, pokazać coś na przykładzie lub wskazać źródło informacji. Uczmy konsekwentnie nasze dzieci odpowiedzialności za siebie i za swoją naukę i pomagajmy im dopiero wtedy, kiedy rzeczywiście z czymś sobie nie radzą. Zanim jednak pospieszymy z pomocą, powinniśmy mieć pewność, że dziecko wykorzystało wszystkie swoje możliwości, by wykonać zadanie, pokonać daną trudność lub rozwiązać jakiś problem. Zachęcajmy do takiego właśnie samodzielnego i kreatywnego działania, tworząc dziecku do tego przestrzeń i warunki. Wiedza i umiejętności zdobyte w ten sposób – to cenne wyposażenie na całe jego przyszłe życie, źródło satysfakcji i poczucia własnej wartości.

* Motywujmy dzieci do nauki, doceniając to, na czym nam zależy - ich wysiłek, zaangażowanie, odpowiedzialność lub samodzielność, obowiązkowość i efekty ich pracy; Pamiętajmy, że sposób naszego motywowania ma istotny wpływ na postawę dzieci. Najsilniejszym motywatorem jest subiektywnie odczuwany sukces, będący dla każdego z nas nagrodą psychologiczną. Zatem chwalmy dziecko i doceniajmy jego pracę, jeśli wykonało ją z zaangażowaniem i najlepiej, jak potrafiło. Szczególną uwagę powinniśmy zwrócić na te kompetencje dziecka, które chcemy u niego rozwinąć lub wzmocnić. Może to być np. umiejętność czytania ze zrozumieniem, poprawnego pisania, samokontroli czy autokorekty własnych prac. Stosujmy zatem wzmocnienia pozytywne (zauważanie, wyrażanie aprobaty, pochwałę) za wszelkie przejawy pozytywnych zachowań, reakcji i wysiłki dziecka w wykonywaniu zadań, które są dla niego w pewien sposób trudne. Pamiętajmy, że wzmocnienia pozytywne motywują o wiele skuteczniej, niż te negatywne (jak np. kary, krytyka, dezaprobata, itp.). Nie oznacza to oczywiście, że nie należy stosować w ogóle negatywnych wzmocnień, gdyż w pewnych sytuacjach są one zasadne. Należy jednak pamiętać, by odnosić je do konkretnego zachowania dziecka, a nasza ewentualna krytyka powinna być zawsze konstruktywna, tzn. zrozumiała dla dziecka i motywująca je do pozytywnej zmiany.

* Zadbajmy o lepszą organizację swojego czasu i racjonalne funkcjonowanie całej rodziny – w obecnych zmienionych okolicznościach. Nowe obowiązki wymagają od Państwa z pewnością większego wysiłku, szczególnie jeśli w rodzinie jest więcej niż jedno dziecko, a pomoc ze strony babć, czy dziadków nie jest wskazana. Wyzwaniem jest nie tylko czuwanie nad odrabianiem zleconych prac domowych czy pilnowanie, by dzieci spędzały swój czas wolny w sposób bezpieczny i wartościowy, ale organizacja nowego planu dnia. Dzielmy się zatem obowiązkami ze wszystkimi członkami rodziny, oczywiście na miarę ich możliwości. Zastanówmy się też, z których prac, zadań, czy obowiązków możemy czasowo zrezygnować lub je ograniczyć – zgodnie z kryterium, co jest tak naprawdę dla nas ważne, co jest niezbędne i konieczne w obecnej sytuacji. Starajmy się też dostrzegać pozytywy i skupiać na nich swoją uwagę, bo jest to specyficzny czas – czas zatrzymania. Możemy go wykorzystać jako okazję, by lepiej poznać nasze dzieci, swoich bliskich i siebie samych. Możemy pogłębić łączące nas więzi, zadbać o potrzeby własne i naszych bliskich oraz wprowadzić wiele pozytywnych zmian do naszego wspólnego życia. Kto wie, może na stałe?

 

Pedagog szkolny

dr Anna Dzikomska - Kaczan

 

 

Data dodania: 2020-03-26 12:54:29
Data edycji: 2020-03-26 12:59:15
Ilość wyświetleń: 146

Kalendarz

Bądź z nami
Aktualności i informacje
Twój Boks
Dowolna informacja
Przykładowy button
Facebook